Czasy przyszłe pozwalają mówić o wydarzeniach, które dopiero nastąpią. W języku angielskim przyszłość możemy jednak przedstawiać na różne sposoby — w zależności od tego, czy mówimy o spontanicznej decyzji, planowanej czynności, wydarzeniu będącym w trakcie czy o czymś, co zakończy się przed określonym momentem.
Wśród podstawowych czasów przyszłych wyróżniamy Future Simple, Future Continuous, Future Perfect oraz Future Perfect Continuous. Każdy z nich pozwala spojrzeć na przyszłe wydarzenie z innej perspektywy — możemy skupić się na samym fakcie, trwaniu czynności, jej zakończeniu lub czasie trwania przed określonym momentem w przyszłości.
Podobnie jak w przypadku czasów teraźniejszych i przeszłych, najważniejsze jest nie tylko zapamiętanie konstrukcji, ale przede wszystkim zrozumienie, co dokładnie chcemy powiedzieć o przyszłym wydarzeniu. To właśnie charakter czynności pomaga zdecydować, którego czasu użyć.
Future Simple to podstawowy sposób mówienia o przyszłości, szczególnie gdy decyzję podejmujemy dopiero w momencie mówienia albo przewidujemy, że coś się wydarzy. Wykorzystujemy go również przy obietnicach, propozycjach i niektórych wydarzeniach, które są niezależne od naszej woli.
Future Simple jest pod tym względem bardzo prosty — will nie odmienia się przez osoby, a po nim zawsze występuje podstawowa forma czasownika. W przeczeniach możemy użyć pełnej formy will not albo skróconej won’t.
Future Simple pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy decyzja zostaje podjęta spontanicznie w momencie mówienia. Możemy go również wykorzystać, gdy wyrażamy przewidywanie oparte na własnej opinii lub przekonaniu, a także przy obietnicach, groźbach i propozycjach. Plik wskazuje również na użycie tego czasu przy pewnych wydarzeniach przyszłych niezależnych od naszej woli oraz w pierwszym okresie warunkowym.
W Future Simple często pojawiają się określenia wskazujące na przyszłość, takie jak tomorrow, next week, next month, next year, in the future czy soon. Przy przewidywaniach często spotkamy również zwroty takie jak I think, I’m sure, probably oraz I hope.
Future Continuous służy do opisywania czynności, która będzie trwała w określonym momencie w przyszłości. Ważny jest tutaj sam proces — nie skupiamy się na tym, czy czynność się zakończy, ale na tym, że będzie właśnie w trakcie. Możemy go również wykorzystać, gdy dwie czynności będą odbywać się równocześnie w przyszłości.
W Future Continuous najważniejszym elementem konstrukcji jest will be + czasownik z -ing. To właśnie forma ciągła pokazuje, że w określonym momencie przyszłości czynność będzie znajdowała się w trakcie.
Future Continuous wykorzystujemy przede wszystkim wtedy, gdy chcemy pokazać, że w konkretnym momencie w przyszłości czynność będzie już trwała. Może być to określona godzina, dzień lub inny moment, do którego odnosimy przyszłe wydarzenie. Czas ten pozwala również opisać czynności, które będą odbywać się równocześnie.
W praktyce różnica między Future Simple a Future Continuous jest więc dość intuicyjna. I will work przedstawia przyszłą czynność jako fakt lub wydarzenie, natomiast I will be working pokazuje ją jako czynność będącą w trakcie w określonym momencie.
Przy Future Continuous często pojawiają się określenia wskazujące na konkretny moment w przyszłości, np. at 8 p.m. tomorrow, this time tomorrow, at this time next week czy when you arrive.
Future Perfect wykorzystujemy, gdy chcemy pokazać, że czynność zostanie zakończona przed określonym momentem lub innym wydarzeniem w przyszłości. Najważniejsza jest tutaj kolejność — coś wydarzy się wcześniej, a późniejszy moment stanowi punkt odniesienia.
W tej konstrukcji will pozostaje takie samo dla wszystkich osób, a najważniejszym elementem jest połączenie will have + III forma czasownika.
Future Perfect stosujemy przede wszystkim wtedy, gdy chcemy zaznaczyć, że coś będzie już zakończone przed określonym momentem w przyszłości. Punktem odniesienia może być konkretna godzina, dzień, rok albo inne wydarzenie. Dzięki temu czas ten pozwala wyraźnie pokazać kolejność przyszłych wydarzeń.
Najprościej można więc zapamiętać różnicę między Future Continuous a Future Perfect:
Future Continuous → coś będzie wtedy trwało
Future Perfect → coś będzie wtedy już zakończone.
Future Perfect często występuje z określeniami wskazującymi na granicę czasową, przed którą czynność ma zostać zakończona.
Future Perfect Continuous pokazuje czynność, która będzie trwała przez pewien czas aż do określonego momentu w przyszłości. W przeciwieństwie do Future Perfect nie skupiamy się przede wszystkim na rezultacie, ale na procesie i długości trwania czynności. Możemy go również użyć, gdy długotrwała czynność pozwala wyjaśnić przewidywany stan w przyszłości.
W zdaniach twierdzących, przeczących i pytających zmienia się jedynie sposób zbudowania całej konstrukcji, natomiast czasownik główny pozostaje w formie -ing. Will nie odmienia się przez osoby.
Najważniejsze zastosowanie Future Perfect Continuous to podkreślenie, jak długo dana czynność będzie trwała do określonego momentu w przyszłości. Często punktem odniesienia jest konkretny miesiąc, rok lub inne przyszłe wydarzenie. Czas ten może również pokazywać przewidywany stan wynikający z długotrwałej czynności.
W tym czasie szczególnie ważne są wyrażenia wskazujące okres trwania oraz przyszły punkt, do którego ten okres liczymy. W materiale jako charakterystyczne określniki wskazano przede wszystkim for, by oraz by the time.
Wybór czasu przyszłego nie zawsze zależy wyłącznie od tego, kiedy coś się wydarzy. Ważne jest również to, czy mówimy o spontanicznej decyzji, wcześniejszym planie, konkretnie umówionym wydarzeniu, czynności trwającej w określonym momencie czy zakończeniu czegoś przed innym momentem w przyszłości. Pomocne jest więc zadanie sobie kilku prostych pytań.
Warto tutaj zwrócić uwagę na dwie szczególnie ważne różnice. Will odnosi się m.in. do decyzji spontanicznych i przewidywań bez konkretnych dowodów, podczas gdy going to wskazuje na wcześniejszy zamiar albo przewidywanie oparte na przesłankach. Z kolei Future Perfect skupia się na zakończeniu czynności, a Future Perfect Continuous na jej trwaniu.
W czasach przyszłych problemy często nie wynikają z samej budowy zdań, ale z niewłaściwego rozpoznania sytuacji. Szczególną uwagę warto zwrócić na różnicę między will i going to, konstrukcje czasów ciągłych i Perfect oraz użycie czasu przyszłego w zdaniach czasowych i warunkowych.
Opracowania najważniejszych zagadnień z języka angielskiego do samodzielnej nauki oraz zadania do utrwalenia wiedzy.
Fiszki podzielone na różne działy tematyczne, które ułatwiają przyswajanie wiedzy.
Opracowania najważniejszych zagadnień gramatycznych z języka angielskiego.